Wielkanoc to najważniejsze święto dla ortodoksyjnych chrześcijan. Na święta wielkanocne wykonywało/wykonuje się także różne lalki-amulety. Charakter obrzędowy mają lalki Wierzbne w zieleni i lalki Paschalne w czerwieni.
W dawnych czasach lalka Wierzbna wykonana
była tydzień przed Niedzielą Palmową, umieszczano ją w oknie, pokazując, że mieszkańcy
czekają na zmartwychwstanie. Następnie stanowiła stroik na stole między
wielkanocnymi prezentami.
Lalka Wierzbna i Paschalna były uważana
za szczególny prezent na równi z jajkiem. Otrzymanie takiego daru, oznaczało
wielki zaszczyt. Trzymano je na widoku, jednak w miejscu niedostępnym dla
„obcych”.
Lalka Wierzbna odnosi się do wierzby, symbolu
przebudzenia natury na wiosnę oraz kobiety, która idzie w Niedzielę Palmową do
cerkwi poświęcić gałązki wierzbowe.
Według wierzeń starożytnych Słowian,
wierzba była m. in. symbolem życie, witalności, gdyż miała zdolność do wzrostu bez
korzeni. W kontraście do sosny i dębu, które nie zawsze mogą wytrzymać burzę, wierzby
ze względu na swoją elastyczność pozostają nienaruszone.
Po przyjęciu chrześcijaństwa wierzba stanowi nadal ważny
symbol świąt i zastąpiła w prawosławiu gałęzie palmy. Poświęcone gałązki
wierzby przechowuje się w rogu lub za ikonami, ponieważ uważa się, że chronią
one dom przez cały rok, a ludzi od różnych kłopotów i nieszczęść. 
Wykonywano lalki na czerwono, w tym twarz na której można zrobić żółty lub złoty krzyż. W rękach lalka trzyma węzeł, który symbolizuje święconkę oraz świeczkę.
Obie lalki są robione tak samo, różnica jest w kolorach oraz w tym co trzymają w rękach.
Wykonywanie lalek kiedyś było utożsamiane znaczeniowo
do malowania pisanek.
Lalki
stanowią potężny amulet.
